Yarım Kalan : Eren Bülbül

YİĞİT CANER ERTOŞİ

Bir Çocuğun Yarım Kalan Hayalleri: Eren Bülbül

“Biri de çıkıp demiyor ki Eren iyi ki varsın.”

Bazı cümleler vardır, insanın yüreğine bir kez dokunur ama orada ömür boyu kalır. Bazı isimler vardır, yalnızca bir insanı değil, bir milletin vicdanını temsil eder. Bazı kayıplar vardır ki üzerinden yıllar geçse de acısı ilk günkü gibi tazedir.

Eren Bülbül…

Henüz 15 yaşında bir çocuktu. Daha hayatın ne kadar uzun, hayallerin ne kadar büyük olduğunu yeni yeni anlayacağı yaşlardaydı. Belki büyüyünce ne olmak istediğini düşünüyordu. Belki annesine daha güzel bir hayat yaşatmanın hayalini kuruyordu. Belki de arkadaşlarıyla oynayacağı oyunlar, gideceği yollar, göreceği şehirler vardı aklında.

Ama onun hikâyesinde büyümek yarım kaldı.

11 Ağustos 2017'de Trabzon'un Maçka ilçesinde, güvenlik güçlerine teröristlerin bulunduğu yeri göstermeye yardımcı olduğu sırada PKK'lı teröristlerin saldırısında hayatını kaybetti. Henüz bir çocukken, bu vatanın evlatlarından biri olarak toprağa düştü.

Ve biz, o gün yalnızca Eren'i kaybetmedik. Bir annenin evladını, kardeşlerin ağabeyini, arkadaşların arkadaşını, bir çocuğun geleceğini kaybettik.

Bir çocuğun elinden alınanlar…

Hiç düşündünüz mü?

Bir çocuğun elinden neler alınabilir?

Önce çocukluğu alınır. Sonra okuldan eve koşarken duyacağı heyecan, arkadaşlarıyla yapacağı şakalar, büyüdüğünde kuracağı yuva, seveceği insanlar, yaşayacağı güzel günler…

Bir çocuğun elinden yalnızca hayatı alınmaz. Henüz yaşayamadığı bütün ihtimaller de alınır.

Eren'in belki de en büyük talihsizliği, çocukluğunun en güzel yıllarında ölümle tanışmak zorunda kalmasıydı. O, hayata dair daha öğrenecek çok şeyi olan bir çocuktu. Dünyayı keşfetmesi, hayaller kurması, yanlışlar yapması, büyümesi gerekiyordu.

Bir çocuğun geleceği, henüz yaşanmamış bir ömürdür.

Eren'in geleceği ise bir terör saldırısıyla elinden alındı.

Bugün Eren'i anarken yalnızca şehadetini konuşmak yetmez. Onun yaşayamadığı çocukluğu da konuşmalıyız. Çünkü Eren, önce çocuktu. Annesinin gözünde büyümeyen, belki de hâlâ kapının açılmasını beklediği bir çocuk…

Bir annenin evladını kaybetmesi, dünyanın bütün kelimelerinin yetersiz kaldığı bir acıdır. Hele ki o evlat henüz 15 yaşındaysa…

Bir anne için evladının yaşı kaç olursa olsun değişmez. Fakat bir çocuğun annesinden bu kadar erken koparılması, insanın yüreğinde tarifsiz bir sızı bırakır.

Eren'in annesi artık onun sesini evin içinde duyamayacak. Ona sarılamayacak, okuldan dönüşünü bekleyemeyecek. Belki bir gün evladının düğününü göreceğini, kendi ayakları üzerinde duruşuna şahit olacağını hayal ediyordu.

O hayallerin hepsi yarım kaldı.

Bu topraklarda çocuk olmak…

Anadolu'da büyümek, bazen bir annenin duasıyla, bazen bir babanın alın teriyle, bazen de bir bayrağın gölgesinde büyümektir.

Bu topraklarda çocuklar toprağı sevmeyi, bayrağı tanımayı, ezanı duymayı, büyüklerine saygı göstermeyi öğrenir. Vatan dediğimiz şeyin yalnızca üzerinde yaşadığımız bir coğrafya olmadığını, aynı zamanda hatıralarımız, geçmişimiz ve geleceğimiz olduğunu öğreniriz.

Ancak hiçbir çocuk, vatanını sevdiği için çocukluğundan vazgeçmek zorunda kalmamalıdır.

Hiçbir anne, evladının tabutuna sarılmak zorunda kalmamalıdır.

Hiçbir çocuk, yaşıtlarının oyun oynadığı bir dünyada terörün karanlığıyla yüzleşmemelidir.

Bizim milliyetçiliğimiz, çocuklarımızın korkmadan büyüyebildiği bir ülkenin hayalini kurmaktır. Bayrağımızın altında huzurla yaşayan, annelerin evlatlarını sağ salim okula gönderdiği, gençlerin yarınlarından korkmadığı bir vatan istemektir.

Çünkü vatan sevgisi, yalnızca şehitleri anmak değil; onların uğruna can verdiği geleceği yaşatmak sorumluluğudur.

Eren'in adı bu nedenle yalnızca bir anma gününde hatırlanacak bir isim olmamalıdır. Onun hikâyesi, çocukların yaşama hakkının, huzurun ve terörsüz bir geleceğin önemini her zaman hatırlatmalıdır.

Bir milletin hafızasına kazınan isim

Türk milleti tarih boyunca nice evladını toprağa verdi. Nice anne evladının ardından gözyaşı döktü. Nice ocak söndü, nice hayat yarım kaldı.

Fakat bu millet, acılarını yalnızca gözyaşlarıyla değil, hafızasıyla da taşıdı.

Çünkü biz biliriz ki tarih, yalnızca kazanılan zaferlerden ibaret değildir. Bazen bir annenin gözyaşında, bazen bir mezar taşında, bazen de bir çocuğun yarım kalan hikâyesinde saklıdır.

Eren Bülbül de artık bu hafızanın bir parçasıdır.

Onun ismi, bir çocuğun ne kadar erken büyümek zorunda bırakıldığını, bir ailenin nasıl tarifsiz bir acıyla baş başa kaldığını ve terörün en masum hayatları bile nasıl karartabildiğini hatırlatıyor.

Eren'in ardından söylenen her sözde biraz hüzün, her anmada biraz mahcubiyet vardır. Çünkü insan ister istemez kendisine şu soruyu soruyor:

Eren bugün yaşasaydı kaç yaşında olacaktı? Belki üniversiteye hazırlanıyor, belki bir meslek sahibi oluyor, belki annesinin karşısına gururla çıkıp kendi ayakları üzerinde durduğunu gösteriyordu.

Belki de sıradan bir hayat yaşıyor olacaktı.

Oysa bir çocuk için sıradan bir hayat, dünyanın en güzel nimetlerinden biridir.

Sabah uyanmak, okula gitmek, arkadaşlarıyla gülmek, annesinden harçlık istemek, geleceğe dair hayaller kurmak…

Eren'in elinden alınanlar işte bunlardı.

Bayrak yalnızca bir kumaş değil, hatırladığımız bütün hayatlar…

Bizim için bayrak, yalnızca göndere çekilen bir kumaş değildir. O bayrakta tarih vardır, emek vardır, fedakârlık vardır. Fakat o bayrağın gölgesinde yaşamak isteyen çocukların hayatı da en az onun kadar kıymetlidir.

Bir milletin büyüklüğü, yalnızca geçmişte verdiği mücadelelerle değil, geleceğini ne kadar koruyabildiğiyle de ölçülür.

Eren'in hatırasını yaşatmak, çocukların ölümünü kader gibi kabul etmek değildir. Tam tersine, hiçbir çocuğun böyle bir acının öznesi olmadığı bir ülke için çalışmaktır.

Milliyetçilik, bir annenin gözyaşını görmezden gelmek değildir. Milliyetçilik, o gözyaşının bir daha akmaması için sorumluluk almaktır.

Eren'i sevmek, onun yaşayamadığı yılların kıymetini bilmektir. Onun yarım kalan hayallerini, bugün yaşayan çocukların hayallerini koruyarak hatırlamaktır.

Son söz: Eren, iyi ki vardın…

Bugün Eren Bülbül'ün adını anarken içimizde tarifsiz bir hüzün var.

Keşke o gün eve dönseydi. Keşke annesine sarılsaydı. Keşke büyüseydi. Keşke hayallerini gerçekleştirseydi. Keşke bugün bu yazıyı onun ardından değil, onun yaşayacağı güzel bir hayatın ardından yazsaydık.

Ama olmadı…

Bir terör saldırısı, 15 yaşındaki bir çocuğun hayatını ve bir ailenin geleceğe dair umutlarını kararttı.

Şimdi bize düşen, Eren'in adını unutmamak; onu yalnızca ölüm tarihiyle değil, çocukluğuyla, hayalleriyle ve insanî hikâyesiyle hatırlamaktır.

Çünkü Eren, yalnızca bir şehit değildir. O, yaşayamadığı çocukluğuyla hepimizin yüreğine dokunan bir evlattır.

Ve bugün onun hikâyesini okuyan her insan, belki de bir kez daha anlamalıdır: Bir çocuğun en büyük hakkı, çocuk olabilmektir.

İyi ki vardın Eren…

Senin yarım kalan ömrünü, çocukların korkmadan büyüdüğü bir geleceği savunarak hatırlayacağız.

Bu vatanın hiçbir çocuğunun hayali yarım kalmasın diye…

Aziz hatıran önünde saygıyla eğiliyoruz.

Ruhun şad, mekânın cennet olsun Eren Bülbül.

Unutmadık. Unutturmayacağız.